Gisteren ging ik niet naar het pro-Palestinaprotest in Gent, ook al vond het praktisch voor mijn deur plaats. Daar voelde ik mij schuldig over. Nu waren mijn vrienden er snel bij om te zeggen: jij moet dat helemaal niet doen! Jij bent in ziekteverlof, jij moet rusten! En ja, dat is waar, dat weet ik ook wel. 

Toch ben ik bang om in het soort wit middenklasse-activisme te vervallen dat wel stories deelt op Instagram maar verder nooit hun nek uitsteekt. Social justice keyboard warriors, wiens offline leventje ongestoord verder kabbelt. 

Maar tegelijk weet ik ook: zo zwart-wit is het niet. Op straat komen is een vorm van activisme, maar er zijn er nog zo veel meer. Geld geven. Tijd geven. Aandacht geven, aan verhalen van Palestijnen en andere onderdrukte groepen. Je platform gebruiken, via traditionele of sociale media. Boycotten en je koopgedrag voor je laten spreken. Enzovoort. 

Zo ging ik gisteren op mijn silly little walk met mijn kufiya aan. Een klein soloprotestje, weg van de menigte en zonder langer te moeten rechtstaan dan gezond voor mij is. Vandaag doe ik mijn Duolingo-lesje Arabisch. Morgen lees ik een boek van een Palestijnse auteur. Dat is ook activisme. En dat is ook goed. 

Dus schrijf ik het hier nog eens, voor mijzelf en voor jou: activisme mag verschillende vormen aannemen. Zolang het er maar is. Zolang je je best doet, hoe dat er ook uitziet. Zolang het nodig is. 

🍉✊